II. Bölüm: Tarihin Acı Gerçekleri ve Duygusal Miras

1. Aklıma ilk gelen Bosna Savaşı ve özellikle Srebrenitsa'da yaşananlar. En çok da masum insanların, çocukların ve ailelerin yaşadıkları beni derinden etkiliyor. Bir insanın hayatının, hayallerinin ve geleceğinin bir savaşla elinden alınması... Bunu düşünmek bile insanın yüreğini burkuyor. Bazı acılar gerçekten nesiller boyunca unutulmuyor.

En çok da o anılardan, Bosna Hersek'te Foynitsa yakınındaki bir köyde, bir okulun açılışına gittiğimde köyün kahvesinde yaşlı amcalarla yaptığım sohbet aklımda kaldı. Onların bana anlattıkları, hele onlardan benimle sohbete kalan amcanın bana sorduğu soru: “Anlatacaklarımı yüreğin dayanabilecek mi?”

O sohbeti hiçbir zaman unutmayacağım. Çünkü amca yaşadıklarını bana anlatırken daha fazla dayanamayıp ormanın içine girdim ve ne kadar gücüm varsa haykırdım.

Aklıma kazınan çok anı vardır ama bu amcayla gözyaşları içerisindeki sohbetimiz, içimde silinmeyen koca bir yaradır.

2. Bence en acı gerçek, savaş bittikten sonra bile acıların bitmemesi. Kaybedilen insanlar, parçalanan aileler, evlerine bir daha dönemeyen insanlar ve çocukluğunu savaşın gölgesinde geçirmek zorunda kalan nesiller...

Belki bugün sokaklar yeniden inşa edildi ama insanların kalplerinde ve hafızalarında bıraktığı izler hâlâ yaşıyor. Özellikle Bosna'da bunu düşünmek bile insanın yüreğini acıtıyor. Çünkü bazı yaralar zamanla kapanmıyor, sadece sessizleşiyor.

3. Bence böyle acıları anlatmak, insana öncelikle hayatın ve barışın ne kadar kıymetli olduğunu öğretiyor. Çünkü ben de savaşı yaşayan birisi olarak bugünümüze şükrederek sahip olduğumuz şeylerin ne kadar değerli olduğunu ve bir hayatın ne kadar kolay değişebileceğini daha iyi anlıyorum.

Bu yaşananları anlatmak, sadece geçmişi hatırlatmak değil; aynı acıların bir daha yaşanmaması için insanlara anlatmaya çalışmaktır.

Bana göre en büyük sorumluluk da bu acıları unutturmamak ve gelecek nesillere aktarmak.

Savaş bana şunu öğretti:

“Birisi sana kötülük ettiğinde affet ama unutma. Çünkü affetmek insanlığın, unutmak ise aynı hatayı tekrar etmenin kapısını açabilir.”

Yazar: Orhan İbrahim 2.bolumü