CEPHEDEN CUMHURİYET’E: İSMİ BİLİNMEYEN KAHRAMANLARIN HİKÂYESİ

Tarihi Yalnızca Kazananlar Değil, Fedakârlık Yapanlar da Yazar

Tarih kitaplarında komutanların isimleri, kazanılan savaşların tarihleri ve imzalanan anlaşmalar yer alır. Fakat tarihin satır aralarında, çoğu zaman adları anılmayan milyonlarca insanın hikâyesi saklıdır.

Cumhuriyet’in kuruluş hikâyesi de yalnızca büyük komutanların ve devlet adamlarının hikâyesi değildir. Aynı zamanda evladını cepheye gönderen bir annenin, kocasının dönüşünü yıllarca bekleyen bir eşin, yetim kalan bir çocuğun ve elindeki son imkânı vatanı için paylaşan Anadolu insanının hikâyesidir.

Kurtuluş Savaşı yıllarında Anadolu’nun yolları yalnızca askerlerin ayak izleriyle değil, fedakârlıkla da doluydu. Kadınlar cepheye cephane taşıyor, yaşlılar ellerinden gelen yardımı yapıyor, gençler bağımsızlık mücadelesine katılıyordu. İmkânlar kısıtlıydı; fakat bağımsız yaşama arzusu hiçbir yoklukla ölçülemeyecek kadar büyüktü.

Kimi zaman bir kağnının üzerinde taşınan cephane, kimi zaman soğukta üzerindeki örtüyü cephaneye siper eden bir annenin fedakârlığı, kimi zaman yaralı bir askerin başucunda sabaha kadar bekleyen bir sağlık görevlisinin gayreti, büyük mücadelenin görünmeyen parçalarıydı.

Bu insanlar çoğu zaman zafer meydanlarında bulunmadılar. Kürsülerde konuşmadılar, nutuklar atmadılar, isimlerini gelecek kuşaklara duyurmak için çaba göstermediler. Onlar yalnızca yapılması gerekeni yaptılar.

Ve bu büyük fedakârlıkların sonunda bağımsız bir devlet doğdu.

29 Ekim 1923’te Cumhuriyet’in ilan edilmesi, bu nedenle bir takvim yaprağına sığdırılamayacak kadar büyük bir tarihî anlam taşır. Cumhuriyet, cephede verilen mücadelenin devlet düzenine dönüşmesi, milletin geleceğinin yeni bir yönetim anlayışıyla şekillenmesi demekti.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün liderliğinde yürütülen Millî Mücadele’nin başarısı, milletin farklı kesimlerinin aynı bağımsızlık hedefi etrafında birleşebilmesinden güç aldı.

Bugün bir mezarlığın önünden geçerken, ismini bilmediğimiz bir şehidin önünde dururken veya bir anıtın üzerinde yazılı isimleri okurken kendimize şu soruyu sormalıyız: Biz onların fedakârlığını nasıl yaşatıyoruz?

Onları anmak, yalnızca yıldönümlerinde çelenk bırakmak değildir. Çalışkan olmak, ülkenin kaynaklarını korumak, kamu hakkına saygı göstermek, çocuklarımızı iyi yetiştirmek ve insan hayatına değer vermek de bu anmanın bir parçasıdır.

Çünkü bir şehidin hatırasına duyulan saygı, yalnızca gözyaşıyla değil, o şehidin uğruna mücadele ettiği ülkeye karşı sorumlulukla da gösterilir.

Cumhuriyet’in kahramanları arasında adı tarihe geçenler de vardır, adı bilinmeden toprağa verilenler de. Fakat bağımsızlığımızın hikâyesinde her birinin yeri ayrıdır.

Bu 29 Ekim’de yalnızca zaferlerimizi değil, o zaferlerin arkasındaki insanları da hatırlayalım.

Bir annenin duasını, bir askerin cesaretini, bir çocuğun yetim kalan hayalini, bir milletin bitmeyen umudunu unutmayalım.

Çünkü Cumhuriyet, bir milletin yalnızca kazandığı zaferin değil, birlikte göğüslediği acıların, paylaştığı fedakârlıkların ve vazgeçmediği geleceğin adıdır.

Aziz şehitlerimizin hatırası önünde saygıyla eğiliyor, Cumhuriyetimizin kuruluşunda emeği bulunan bütün kahramanlarımızı minnetle anıyorum.

Adnan Fişenk 
Gazeteci- Yazar 
Parlamento Muhabiri 
TBMM Temsilcisi