Ümmete Emanet Yetimler
ŞANSLI BİR YETİM ÇOCUK BEŞİR BİN AKRA VE GAMAME MESCİDİ
Efendimiz (as) bir bayram sabahı camiden evine dönüyordu. Sokakta bayramlıklarını giyinmiş, oynayan çocukları gördü. Fakat bir tanesinin durumu dikkatini çekmişti. Kenarda oturmuş, kirli ve eski elbiseler içinde diğerlerini seyrederken aynı zamanda ağlıyordu. Hz. Peygamber çocuğun yanına yaklaşıp; -“Ağlama güzel çocuk, ne diye ağlıyorsun, sen niçin arkadaşlarına katılmıyorsun?” dedi.
Çocuk hüzünlüydü ve o hüzünle cevap verdi: “Ben yetimim, benim babam Uhud Savaşında şehit oldu.”
Kendisi de bir yetim olan efendimiz (as) Çocuğa duygulu gözlerle baktı ve “İstemez misin? Ben senin baban olayım, Aişe, annen olsun, Fatıma da kardeşin?” diyerek onu teselli etmeye çalıştı.
Çocuk; “Evet isterim” cevabını verdi. Bunun üzerine Hz. Peygamber, yetimin başını okşadı ve ismini sordu. Çocuk “Büceyr” deyince Efendimiz,
“Hayır. Senin ismin bundan sonra Beşir olsun” buyurdu.
Efendimiz, çocuğun elinden tutup, evine götürdü. Yedirip içirdi, üstünü başını giydirdi, bir süre sonra sokağa çıkıp diğer çocukların arasına karıştığında, Beşir’deki değişikliği gören çocuklar merakla sordular: “Sen daha önce ağlayıp duruyordun. Şimdi nasıl oldu da böyle sevinçli güzel oldun?”
Çocuk: “Açtım, doydum, çıplaktım, giyindim, yetimdim, Resulullah babam, Aişe, annem oldu” dedi. Bütün çocuklar gıpta ederek; “Ne olaydı, bizim de babalarımız Uhud’da şehit olsaydı da, biz de böyle bir babaya kavuşmuş olsaydık.” Dediler. Peygamberimizin vefatına kadar Beşir Bin Akra onun yanında kaldı. Efendimizin vefatından sonra Beşir için asıl yetimlik başlamış oldu. Şöyle ağlıyordu: “İşte şimdi yetim kaldım, işte şimdi garip oldum”
Bu olay kaynaklarda şöyle geçmektedir;
Beşir (Bişr) b. Akrebe anlatıyor: "Babam Akrebe, Peygamberin (as) yanında, Uhud'da şehit olmuştu. Ağladığım bir sırada, Peygamber yanıma uğradı ve bana: ‘’Ey sevgilicik! Ağlama! Sus! Ben, senin baban olursam, Âişe de annen olursa, razı olmaz mısın?' buyurdu. ‘’Babam, anam sana feda olsun yâ Resulullah! Evet! Razı olurum!' dedim. Resulullah (as), başımı sıvazladı. Başımın saçları ağardığı halde, Resulullahın elinin değdiği yerlerin saçları siyah kaldı, hiç ağarmadı. Resulullah, bana: ‘’Senin adın ne?' diye sordu.'Bişr!' dedim. Resulullah (as): 'Hayır! Sen, Beşir'sin!' buyurdu." ("Buhârî, Târîhu'l-Kebîr, I, 78- İbn Asâkir, Târih, III, 269)
Bu güzel hikayeden de anlaşılacağı üzere efendimiz aleyhisselam tüm insanlığa şefkat ve merhametli olduğu gibi yetimlere ise çok daha müşfik davranır ve kendi ailesinden dahi ayırt etmez idi. Burada da yetimi sevmiş başını okşamış evine götürüp ikramlarda bulunmuş ve onu sevindirmiştir. Bu vesile ile yetime kol kanat germeyi biz ümmetine örnek olarak göstermiştir. Bir müjdeli hadisinde de Efendimiz: şahadet parmağı ile orta parmağını yan yana getirerek, "Yetime kol kanat geren kimse ile ben, cennette böyle yan yana olacağız" buyurmuştur. (Buhâri, Talâk 25)
Dolayısıyla yetimin maddi ve manevi ihtiyaçlarını karşılamak, ona şefkatle davranmak ve ona sahip çıkmak çok kıymetli bir mirastır. Sonu cennet olan bir mükafattır.
Kıymetli dostlar! Şu anda İslam coğrafyası o kadar çok garip ve mahzun ki hepimiz müşahade ediyoruz. Sadece Filistin, Afrika, doğu Türkistan başta olmak üzere diğer savaş ve zulmün olduğu yerlerde yüz binlerce yetim, garip ve mahzun beşirler ve yavrularımız var. Onlara sahip çıkmak, onları sevindirmek, onlara kol kanat gerip hami olmak efendimize cennette komşu olmaktır. Allah’ın rızasını kazanmak demektir. Az çok demeden her fırsatta yetimlere sahip çıkan devlet kurumlarımız ve sivil toplum örgütlerine destek vermeli ve yetimleri zalimlerin eline, yokluk ve sefalete daha önemlisi misyonerlerin kirli ellerine terk etmeyelim.
BU HİKAYENİN GEÇTİĞİ YER OLAN GAMAME MESCİDİNİ DE BİR HATIRLAYALIM.
Gamame bir diğer adı Musallâ mescidinin yanına gelince bu yetim Beşirin hikayesini hatırlayalım. Zira efendimiz, Bayram namazlarını mescidi nebi yanı başında genişlik olan musalla yani Gamame mescidinin bulunduğu yerde kıldırırdı. Bazen yağmur duası için de kullanılan ve Medine’ye gelen kafilelerin konakladığı Menâha adlı bu yerin bir bölümü musallâ hâline getirilmişti. Ömer b. Abdülazîz Medine valiliği esnasında burayı imar etmiş ve bundan sonra Mescid-i Musallâ adıyla anılmıştı. Resûlullah bayram namazı ve yağmur duası için buraya çıktığı zaman kendisini bir bulutun gölgelemesi sebebiyle sonraki dönemlerde Gamâme (BULUT) Mescidi adıyla meşhur oldu. Sultan Abdülmecid tarafından yeniden inşa edilen Sultan II. Abdülhamid döneminde ve 1990’da kapsamlı bir onarımdan geçirilen mescid, Osmanlı mimari tarzını hâlâ korumaktadır. Gamame mescidinin çevresinde Ebu Bekir Mescidi, Ali Mescidi, Hz. Ömer ve Hz Osman Mescitleri bulunmaktadır. Dört halife de efendimizin vefatından sonra bayram namazlarını bu bölgede kıldırmışlardır. Edeben de kendinden önceki halifenin ve efendimizin kıldırdığı yerde değil de biraz geri tarafta de kıldırmışlardır. Onların bayram namazı kıldırdıkları yerlere daha sonra kendi adlarına mescitler yapılmıştır.
Mehmet METE
Sanatçı- Yazar-Emekli İmam Hatip